Op de ochtend van onze terugvlucht uit Thailand stond ik ziek op. Ik was ontzettend lamlendig en had verschrikkelijke spierpijn in mijn benen. De dag ervoor had ik een stevige massage gehad, dus ik dacht eigenlijk dat ik daar gewoon flink last van had.

Niet dus.

Nog geen twee dagen later werd ik met een ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Ik bleek dengue te hebben en heb daar uiteindelijk vijf dagen gelegen. Mijn moeder, die samen met mijn vader met ons op reis was, kreeg het ook.

Achteraf ben ik vooral ontzettend blij dat mijn moeder en ik dengue kregen en niet mijn twee zoons. Zij waren toen bijna één en bijna vier jaar oud.

Ik had voor deze reis natuurlijk weleens van dengue of knokkelkoorts gehoord. Maar weten dat een ziekte bestaat is toch iets anders dan zelf ervaren hoe ziek je ervan kunt worden. In dit artikel vertel ik hoe dengue bij mij begon, hoe ik de terugvlucht uit Thailand heb doorstaan en hoe lang het uiteindelijk duurde voordat ik weer volledig kon werken.

Wil je vooral weten wat dengue precies is, welke symptomen erbij horen en hoe je jezelf kunt beschermen? Lees dan mijn uitgebreide artikel over dengue, de symptomen van knokkelkoorts en hoe je besmetting kunt voorkomen.

Mijn eerste klachten begonnen op de dag van onze terugvlucht

Het begon allemaal op onze laatste dag in Thailand.

Onze vlucht naar huis vertrok die avond pas om 23.00 uur. Toen ik ’s ochtends opstond voelde ik me alleen al behoorlijk beroerd. Ik was heel lamlendig en had ontzettend veel spierpijn, vooral in mijn benen. Toch dacht ik op dat moment niet aan dengue. Ik had de dag ervoor een stevige massage gehad en mijn eerste gedachte was dan ook heel logisch: daar zal die spierpijn wel vandaan komen.

Gedurende de dag voelde ik me steeds slechter. Tijdens het avondeten ging het echt niet meer. Ik kon niet meer normaal aan tafel blijven zitten en ben in het restaurant op een bankje gaan liggen. Mijn moeder voelde zich op dat moment nog goed. Zij heeft me ondersteund terwijl we terug naar ons appartement liepen. En daarna moesten we nog aan de terugreis naar Nederland beginnen.

Met dengue in het vliegtuig

Die vlucht was verschrikkelijk. De pijn in mijn benen werd zo erg dat ik op een gegeven moment echt niet meer wist hoe ik moest zitten. Geen enkele houding was prettig. Uiteindelijk ben ik achterstevoren op mijn vliegtuigstoel gaan zitten. Daardoor gingen mijn benen slapen en gek genoeg vond ik dat heerlijk. Dat slapende gevoel was op dat moment prettiger dan de pijn die ik voortdurend in mijn benen had.

Ik had het daarnaast ontzettend koud. Niet een beetje koud omdat de airconditioning in een vliegtuig vaak behoorlijk staat te blazen. Ik kreeg mezelf gewoon niet warm. Andere mensen hadden het warm en ik zat daar maar te rillen. Op dat moment wist ik nog steeds niet wat er aan de hand was. Ik wist alleen dat ik ontzettend ziek was en dat we nog een lange reis naar Nederland voor de boeg hadden.

Tijdens de overstap werd mijn moeder ook ziek

We moesten overstappen in Mumbai. Inmiddels begon mijn moeder zich ook steeds slechter te voelen. Waar zij mij eerder nog had ondersteund om terug naar ons appartement te lopen, waren we nu allebei ziek. Uiteindelijk ging het zo slecht dat we ergens in een gang op de luchthaven gewoon op de grond zijn gaan liggen. Het kon ons werkelijk niets meer schelen.

Als ik daar nu aan terugdenk, zegt dat eigenlijk genoeg over hoe we ons voelden. Normaal gesproken ga ik echt niet voor mijn plezier ergens op een vliegveld op de grond liggen. Op dat moment wilden we alleen nog maar liggen en uiteindelijk thuis zien te komen.

Zelfs in een heet bad kreeg ik het niet warm

Eenmaal thuis dacht ik vooral dat ik eindelijk moest opwarmen. Normaal gesproken douche ik behoorlijk lauw. Nu ben ik in een heet bad gaan zitten. Zelfs mijn man vond het water echt heet. En nog steeds kreeg ik mezelf niet warm.

Toch ging die eerste nacht thuis verrassend genoeg best redelijk. Ik heb geslapen en waarschijnlijk hoopte ik ergens nog dat het ergste daarmee achter de rug was. Dat was niet zo.

De volgende ochtend belde mijn man 112

Toen ik de volgende ochtend opstond en naar het toilet ging, ging het ineens heel snel mis. Ik kon alleen nog maar ijlen en ik zweette extreem. Zelfs mijn handen waren kletsnat van het zweet.

Mijn man heeft toen 112 gebeld. Niet veel later werd ik met de ambulance naar het ziekenhuis gebracht.

Dat blijft achteraf een bizar contrast. Iets meer dan een dag daarvoor dacht ik nog dat mijn pijnlijke benen waarschijnlijk door een Thaise massage kwamen. Nu lag ik in een ambulance.

In het ziekenhuis wisten ze nog niet dat ik dengue had

Toen ik in het ziekenhuis aankwam, stond natuurlijk niet meteen vast dat ik dengue had. Wel was belangrijk dat ik net uit Thailand kwam. Er werd daarom onder andere direct getest op malaria. Dat moest snel worden uitgesloten omdat malaria ernstig en levensbedreigend kan verlopen. Gelukkig had ik geen malaria.

Op de uitslag van het onderzoek naar dengue moest ik langer wachten. In de tussentijd moesten de artsen natuurlijk wel iets met een patiënt die behoorlijk ziek voor hen lag terwijl nog niet duidelijk was waardoor. Ik kreeg vocht via een infuus en preventief antibiotica toegediend. Die antibiotica waren niet bedoeld als behandeling tegen dengue. Dengue wordt veroorzaakt door een virus en antibiotica werken daar niet tegen. Ik kreeg ze omdat op dat moment nog niet bekend was wat mij zo ziek maakte.

Uiteindelijk kwam de uitslag: dengue.

Mijn symptomen van dengue

Achteraf vielen allerlei puzzelstukjes op hun plaats.

Ik had onder andere:

• hoge koorts;
• koude rillingen;
• extreme zweetaanvallen;
• ontzettend veel spierpijn in mijn benen;
• huiduitslag op mijn romp;
• extreme vermoeidheid.

Vooral die pijn in mijn benen is me bijgebleven. Dat ik tijdens de vlucht expres een houding aannam waardoor mijn benen gingen slapen omdat dát prettiger voelde, zegt voor mij eigenlijk genoeg.

Maar ook die vreemde combinatie van eerst onmogelijk warm kunnen worden en later extreem zweten herinner ik me nog goed.

Niet iedereen krijgt overigens dezelfde klachten. Veel mensen met dengue hebben zelfs helemaal geen symptomen en anderen krijgen een veel milder ziektebeeld dan ik. In mijn artikel over dengue en de symptomen van knokkelkoorts leg ik uitgebreider uit welke klachten bij de ziekte kunnen horen.

Vijf dagen in het ziekenhuis

Uiteindelijk heb ik vijf dagen in het ziekenhuis gelegen.

Van de eerste dagen herinner ik me vooral dat ik ontzettend veel sliep. Ik kon eigenlijk weinig anders. Mijn lichaam was compleet uitgeput. Eten wilde ik ook niet.

De eerste paar dagen had ik nauwelijks trek en kreeg ik bijna niets weg. Gelukkig veranderde dat langzaam en begon mijn eetlust gedurende mijn opname weer terug te komen.

Na een paar dagen kon ik mezelf ook weer douchen. Dat klinkt als iets heel normaals, maar op dat moment voelde het als een behoorlijke stap vooruit. Tegelijkertijd merkte ik daardoor pas goed hoe weinig energie ik had. Na het douchen was ik volledig uitgeput.

Heel geleidelijk ging het beter. Na vijf dagen was ik voldoende opgeknapt om het ziekenhuis te verlaten en naar huis te gaan. Maar daarmee was ik nog lang niet hersteld.

Thuis moest ik opnieuw aansterken

Ik denk dat dit het gedeelte van dengue is dat je gemakkelijk onderschat wanneer je leest dat de ziekte meestal binnen enkele dagen tot een paar weken overgaat. De koorts kan weg zijn. Je kunt uit het ziekenhuis ontslagen zijn. En toch kun je nog lang niet je normale leven weer oppakken. Dat gold in ieder geval voor mij.

Eenmaal thuis moest ik echt aansterken. Mijn energie was nog lang niet terug en werken ging in het begin gewoon niet. Dat vond ik misschien nog wel een van de vreemdste dingen aan het herstel. De acute ziekte was voorbij, maar mijn lichaam was duidelijk nog niet klaar.

Ik moest het tijd geven.

Na ongeveer een maand begon ik weer met werken

Ongeveer een maand nadat ik ziek was geworden, ben ik mijn werk heel voorzichtig gaan opbouwen. Iedere week kwam er per werkdag één uur bij. Dat rustige tempo werkte gelukkig goed voor mij. Ik merkte dat mijn lichaam het aankon en kon zo steeds iets meer doen zonder meteen weer volledig uitgeput te raken.

Week na week kwam er een stukje bij. Begin juli was ik uiteindelijk weer volledig aan het werk.

Daar was ik natuurlijk blij mee, maar het betekent wel dat er maanden zaten tussen het moment waarop ik dengue kreeg en het moment waarop ik mijn normale aantal uren weer kon werken.

Voor mij was dengue dus absoluut niet na vijf dagen ziekenhuis of een week koorts voorbij.

En toen begon mijn haar uit te vallen

Net toen ik het gevoel kreeg dat ik eindelijk weer helemaal terug was, gebeurde er iets waar ik totaal niet op had gerekend. Mijn haar begon enorm uit te vallen. En met enorm bedoel ik ook echt enorm.

Iedere dag had ik plukken haar in mijn handen. Ik vond het vreselijk. Na een ernstige ziekte, hoge koorts of andere zware lichamelijke belasting kan enkele maanden later tijdelijke haaruitval ontstaan. Dat wordt telogeen effluvium genoemd. Ik kan zelf natuurlijk niet vaststellen dat mijn haaruitval rechtstreeks door dengue is veroorzaakt. Wel begon de haaruitval enkele maanden nadat ik zo ernstig ziek was geweest.

Op het moment dat ik dit artikel schrijf zit ik er nog middenin. Ik kan je dus nog niet vertellen hoe lang het bij mij gaat duren of wanneer mijn haar weer normaal wordt. En eigenlijk wil ik dat ook niet mooier maken dan het is. Ik weet het simpelweg nog niet.

Als er de komende tijd iets verandert, zal ik dit gedeelte van het artikel aanvullen.

Hoe lang duurde mijn herstel van dengue?

Als ik puur kijk naar mijn eigen ervaring, kun je herstel moeilijk in één getal uitdrukken. De acute ziekte duurde relatief kort. Ik lag vijf dagen in het ziekenhuis en daarna ging het stap voor stap beter. Maar weer naar huis mogen was niet hetzelfde als hersteld zijn.

De eerste periode kon ik niet werken. Na ongeveer een maand begon ik mijn werk langzaam op te bouwen en pas begin juli werkte ik weer volledig. En zelfs daarna kreeg ik nog te maken met de heftige haaruitval.

Mijn herstel zag er dus ongeveer zo uit:

• eerste klachten op de dag van onze terugvlucht uit Thailand;
• na thuiskomst met de ambulance naar het ziekenhuis;
• vijf dagen ziekenhuisopname;
• daarna thuis verder aansterken;
• ongeveer een maand later voorzichtig weer beginnen met werken;
• iedere week één uur per werkdag erbij;
• begin juli weer volledig aan het werk;
• daarna nog te maken gekregen met extreme haaruitval.

Dat is natuurlijk alleen mijn ervaring. Een ander kan veel sneller herstellen of juist een ander ziekteverloop hebben.

Wel vond ik het zelf prettig om te weten dat vermoeidheid na dengue langer kan aanhouden. Als je koorts verdwenen is maar je nog steeds totaal geen energie hebt, betekent dat dus niet automatisch dat er iets vreemds met je aan de hand is.

Mijn moeder kreeg tegelijkertijd dengue

Mijn moeder kreeg tijdens dezelfde terugreis klachten en bleek uiteindelijk ook dengue te hebben. Hoe we allebei besmet zijn geraakt weten we niet. Misschien zijn we op dezelfde plek gestoken, misschien ook helemaal niet. Waar ik vooral heel erg blij om ben, is dat mijn zoons gelukkig nergens last van kregen.

Zij waren tijdens die reis bijna één en bijna vier jaar oud. Als ik terugdenk aan hoe ziek mijn moeder en ik waren, ben ik ontzettend blij dat het ons trof en niet hen. Natuurlijk had ik het zelf ook liever niet gehad, maar als ik dan toch moet kiezen…

Ben ik nu bang om weer naar Thailand te gaan?

Eerlijk? Ja een beetje. Maar ik denk niet dat het er me van weerhoudt om binnenkort weer naar Thailand te gaan.

Dengue is voor mij geen reden om een land waar de ziekte voorkomt voortaan te vermijden. Het heeft er wel voor gezorgd dat ik bescherming tegen muggen veel serieuzer neem. Vooral één ding wist ik vóór mijn besmetting onvoldoende: de muggen die dengue overbrengen zijn voornamelijk overdag actief. Muggenspray was voor mij eerder toch vooral iets voor de avond. Inmiddels kijk ik daar anders naar.

Omdat ik dengue al een keer heb gehad, weet ik bovendien dat een volgende besmetting extra aandacht verdient. Mensen die opnieuw met een ander type denguevirus worden besmet hebben een groter risico op ernstige dengue. Voor een volgende reis naar een gebied waar dengue veel voorkomt zou ik daarom ook advies vragen over vaccinatie.

Wat ik achteraf anders zou doen

Ik ga mezelf niet wijsmaken dat ik mijn denguebesmetting met één simpele maatregel gegarandeerd had kunnen voorkomen. Dat kan ik niet. Ik weet niet eens wanneer ik ben gestoken.

Wat ik wel anders doe, is mezelf gedurende de dag beter beschermen tegen muggen. En als ik na een tropische reis opnieuw zulke klachten zou krijgen, zou ik veel sneller de link leggen met mijn reis. Dat laatste is misschien nog wel de belangrijkste les.

Vertel een arts altijd waar je recent bent geweest wanneer je tijdens of na een verre reis ernstig ziek wordt. Bij mij zorgde het feit dat ik net uit Thailand kwam er onder andere voor dat malaria direct werd meegenomen in het onderzoek. Zelf googelen tot je denkt dat je weet welke tropische ziekte je hebt, zou ik niet doen.

Ik dacht tenslotte ook dat ik spierpijn van een massage had.

Veelgestelde vragen over mijn ervaring met dengue

Hoe begon dengue bij mij?

Mijn eerste klachten waren een ontzettend lamlendig gevoel en hevige spierpijn in mijn benen. Later kreeg ik hoge koorts, koude rillingen, extreme zweetaanvallen, huiduitslag op mijn romp en enorme vermoeidheid.

Wanneer werd ik ziek na mijn reis naar Thailand?

Mijn eerste klachten begonnen op de ochtend van onze terugvlucht uit Thailand. Ik was dus nog in Thailand toen ik ziek werd en moest diezelfde avond aan de lange terugreis naar Nederland beginnen.

Hoe lang lag ik met dengue in het ziekenhuis?

Ik heb vijf dagen in het ziekenhuis gelegen. De eerste dagen sliep ik voornamelijk en had ik nauwelijks eetlust. Na een paar dagen kon ik weer zelfstandig douchen, maar daarna was ik volledig uitgeput.

Welke behandeling kreeg ik in het ziekenhuis?

Ik kreeg onder andere vocht via een infuus. Omdat aanvankelijk nog niet bekend was waardoor ik zo ziek was, kreeg ik ook preventief antibiotica. Antibiotica behandelen dengue zelf niet, omdat dengue door een virus wordt veroorzaakt.

Hoe lang kon ik niet werken na dengue?

De eerste periode kon ik helemaal niet werken. Na ongeveer een maand begon ik mijn uren voorzichtig op te bouwen. Iedere week kwam er per werkdag één uur bij en begin juli werkte ik weer volledig.

Kun je na dengue lang moe blijven?

Ja, vermoeidheid kan na dengue nog weken aanhouden. Bij mij duurde het aanzienlijk langer voordat mijn energie voldoende terug was om weer volledig te werken.

Kreeg ik haaruitval na dengue?

Enkele maanden na mijn ziekte kreeg ik extreme haaruitval waarbij ik dagelijks plukken haar verloor. Ernstige ziekte en hoge koorts kunnen later tijdelijke haaruitval veroorzaken, maar ik kan niet zelf vaststellen dat dengue rechtstreeks de oorzaak van mijn haaruitval is. Op dit moment heb ik er nog steeds last van.

Zou ik na dengue opnieuw naar Thailand gaan?

Ja, al vind ik het eerlijk gezegd wel iets spannender dan voorheen. Ik weet nu hoe ziek je van dengue kunt worden en dat een volgende besmetting ernstiger kan verlopen. Toch denk ik niet dat het me ervan weerhoudt om weer naar Thailand te gaan. Ik zal mezelf voortaan wel veel bewuster tegen muggen beschermen, ook overdag.